Stilte in de lift
12 Oktober 2005 | Categorie: Algemeen | 14 reacties | RSS
Iedereen kent het, iedereen maakt het mee en iedereen weet waar ik het over heb: stilte in de lift. Je stapt een liftkooi in samen met andere mensen of er staan al mensen in de lift. In de reis die je aflegt naar boven of naar beneden word er geen woord gezegd. Je hoort een paar mensen ademen of je ruikt iemands parfum. Soms heb je oogcontact, maar daar blijft het bij. Een wereldbekend fenomeen.
Vanochtend maakte ik het weer mee. Ik kwam op school, en ik liep naar de liften toe. Daar stapten net een paar mensen in de lift. Ze moesten allemaal naar de derde verdieping, ik naar de vierde. Eenmaal allemaal in de lift druk ik op het knopje om de deuren te sluiten. Iedereen wil natuurlijk zo snel mogelijk boven zijn, vooral in dit gehaaste Nederland.
Maar wacht, iemand van buiten wil óók de lift nog in. De deuren waren al halfdicht en gaan met een schok toch weer open. Een blik word onze lift ingeworpen. Misschien is onze lift toch te vol voor nog een passagier. Zwijgend drukt een jongen achter mij weer op de knop om de deur te sluiten.
Onze reis begint. Het is een alledaagse reis en iedereen kent het traject. Er word een beetje oogcontact gemaakt met de medepassagiers, maar niet te veel. Stilte overheerst het geheel. Eén iemand kijkt naar de muur, de ander naar het plafond. Ikzelf kijk meestal naar het metertje met het getal van de verdieping.
Langzaam gaat de display van nul naar één, dan van één naar twee. Ik hoor een paar mensen ademen, of een keer slikken. Als de display bij de drie komt begint de lift af te remmen. De deuren gaan open. Ik stap uit om mijn medepassagiers de weg makkelijker te maken. Ik knik nog een keer naar de laatste jongen die de lift verlaat en stap weer in om mijn reis te vervolgen.
Eenmaal met de deuren dicht gaat de lift weer omhoog. Ik sta in mijn eentje in de lift en ik denk voor de zoveelste keer bij mezelf: "Eigenlijk zou ik gewoon een keer moeten praten in de lift.".
.
